Blog

Blog

Al Mare 14: De Hamvraag

Al Mare 14: De Hamvraag

Roberto & Helga | 22 april 2015

De dag die je wist dat zou komen. Of Clown Flappie, die zich elke aflevering afvroeg: Zal ik ’t doen of zal ik ’t niet doen? Zulke gedachten domineerden de laatste weken. Hieronder ons besluit.


Ik wilde dit stukje beginnen met een leuke verwijzing naar Doet-ie ’t of Doet-ie ’t niet, een deuntje ergens vaag in mijn achterhoofd, iets met een spelshow in de jaren 90. Om mijn geheugen op te frissen keek ik naar een filmpje op Youtube van de begintune én opkomst van Peter Jan Rens in smoking, nu weet ik niet meer zo goed wat ik moet zeggen.

Oh ja, de hamvraag, Blijven we of gaan we weg? De zomer komt eraan, dat is een feit. De luchten ’s ochtends en ’s avonds worden steeds adembenemender. Helga heeft het genoegen om meerdere malen per week over de dijk naar Lelystad, langs de Oostvaardersplassen en het IJsselmeer te rijden.

Een nieuwe horizon, hoewel niet per se een verbreding. Die op ’t Duin is gecorrumpeerd door de verrijzing van de Duinbuurt. Maar dat offer maken we met een glimlach, omdat het aankondigt dat weldra een twintigtal gezinnen zich bij ons voegt. Iets om naar uit te kijken.

Om de hoek

Dat betekent voor nu werklui en soms even wachten als je met de auto er langs wilt. Toch is het eenvoudig om door die bedrijvigheid heen te kijken, zoals je in een klushuis ook het eindresultaat ziet. We zien een buurtje ontstaan. Waar mensen in en uit lopen, hun dingen doen, zoals wij die nu ons uppie doen.

Steeds vaker treffen we toekomstige bewoners. Laatst kwamen onze nog-even-geduld-en-dan-zijn-we overburen vanuit Amsterdam even langs om de vorderingen te bekijken. Voor de bouwvak, erna, het is nog niet helemaal duidelijk wanneer ze precies komen. Voor je het weet sta je een half uur te ouwehoeren. Hun dochter stond op de drempel te kijken naar Vince en Fehla die zaten te eten. Ze zeiden elkaar verlegen gedag.

Via de bewonersgroep op Facebook bood een even-wachten-nog-dan-ben je-onze overbuurvrouw aan op onze kinderen te passen eens in de zoveel tijd. Hoe leuk wordt dat als ze bij ons om de hoek woont? Dat we een worstje meeprikken ’s avonds met elkaar. Een buurtkind dat over ’t duin 200 meter naar ons komt gerend om met Vincenzo en Fehla te spelen.

Kennis en wegwijs

Of met Billie natuurlijk, de nieuwste metgezel in de familie Lobosco de Jonge. Een guitig straathondje uit Spanje, onze eigen Rataplan. Vooralsnog is ze vaak aangelijnd, maar je kunt je voorstellen hoe leuk ze het vindt om rondjes om het huis te rennen of te krioelen door het overvloedige zand.

De dagen worden langer en warmer, we herinneren ons afgelopen zomer. De schuifdeuren open, het terras in dat geinige hoekje in de duinpan, waar we een strandtentvibe creëren. Lampjes, doeken tegen de hete zon, buitenhaard, fikse barbecue, alleen nog een typische strandstoel (of twee), een knappe parasol en iets tegen de wind.

Natuurlijk blijven we. Het avontuur is nog maar net begonnen! Eerst de zomerkalmte, hangen in onze strandtent, dan kennis en wegwijs maken.